Nga Redaksia – Pas largimit të Viktor Orbanit nga skena politike europiane, elitat e Brukselit po shohin një mundësi historike për të përshpejtuar projektin e federalizimit të Bashkimit Europian. Por në këtë moment kritik, Polonia dhe presidenti konservator Karol Nawrocki është plotësisht kundër këtij projekti dhe mund të vendosë veto ndaj legjislacionit përkatës të paraqitur nga kryeministri liberal, pasi koalicioni qeverisës nuk ka shumicën prej dy të tretash për ta anashkaluar atë. Kjo i mundëson Polonisë të luajë rolin që Hungaria kishte përpara rënies së Orbanit.
Politico raportoi më herët se “Presidentja e Komisionit Europian Ursula von der Leyen priti më pak se një ditë pasi Hungaria votoi për largimin e Viktor Orbanit nga pushteti për të kërkuar që BE-ja të marrë më shumë pushtet mbi qeveritë kombëtare, në mënyrë që të imponojë vendime të politikës së jashtme.” Në veçanti, ajo kërkon votim me shumicë të cilësuar për çështjet e politikës së jashtme, ku të paktën 55% e shteteve anëtare duhet të votojnë pro dhe ato të përfaqësojnë të paktën 65% të popullsisë së BE-së. Kjo nuk është zbatuar deri tani për të mbrojtur sovranitetin e shteteve.
Gazetari dhe analisti spanjoll Javier Villamor publikoi po atë ditë një artikull në The European Conservative me titullin “Rënia e Hungarisë hap rrugën për një BE më të centralizuar”. Shkurtimisht, “largimi i kundërshtarit më këmbëngulës të Brukselit pritet të përshpejtojë planet për të kufizuar vetot kombëtare, për të zgjeruar huamarrjen e BE-së dhe për të forcuar kontrollin mbi shtetet anëtare.” Efekti i kombinuar i këtyre masave do të çonte më tej planin për federalizimin e Europës, në përputhje me atë që elitat e BE-së kanë kërkuar prej kohësh.
Plani i Von der Leyen në verën e vitit 2024 për të “ndërtuar një bashkim të vërtetë mbrojtjeje”, si edhe propozimi gjerman për një “Europë me dy shpejtësi” më herët këtë vit dhe ideja për përshpejtimin e anëtarësimit të Ukrainës në BE, janë të gjitha mjete plotësuese për këtë qëllim. Tani ato do të jenë më të lehta për t’u zbatuar pas rënies së Orbanit. Nëse realizohet ndonjë nga këto plane, shtetet do të humbasin edhe më shumë sovranitet sesa kanë humbur deri tani, dhe kjo mund të ketë pasoja katastrofike për identitetin kombëtar dhe kohezionin social.
Shumë nga elitat e BE-së që shtyjnë këtë axhendë janë gjermanë, prandaj lideri i opozitës polake Jaroslaw Kaczynski deklaroi para zgjedhjeve se fitorja e Orbanit do të ndihmonte në parandalimin e shndërrimit të BE-së në një mjet të “neo-imperializmit gjerman”. Ai gjithashtu akuzoi Gjermaninë në fund të vitit 2021 se po ndërtonte një “Rajh të Katërt” përmes BE-së. Presidenti polak Karol Nawrocki, një i pavarur në aleancë me konservatorët e Kaczynskit, aludoi dhjetorin e kaluar për këtë kërcënim të madh jo-ushtarak që BE-ja e udhëhequr nga Gjermania paraqet për Poloninë.
Një muaj më parë, ai ndau “vizionin e tij për drejtimin që duhet të marrë Bashkimi Europian”, duke mbështetur reforma që rikthejnë sovranitetin e shteteve, ndërsa muajin e kaluar u prezantua në CPAC si kampioni konservator i Europës. Duke pasur parasysh të gjitha këto, Polonia është tani vendi i fundit që po qëndron kundër një Europe të federalizuar, pasi Nawrocki mund të vendosë veto ndaj legjislacionit përkatës dhe liberalët në pushtet nuk kanë shumicën prej dy të tretash për ta anashkaluar atë.
Zgjedhjet e ardhshme parlamentare nuk do të mbahen deri në vjeshtën e vitit 2027, dhe duke qenë se ato pritet të jenë shumë të ngushta, kryeministri liberal Tusk nuk pritet të rrezikojë zemërimin publik duke paraqitur ligje të destinuara të dështojnë që lidhen me federalizimin. Për rrjedhojë, plani i Von der Leyen dhe aleatëve të saj nuk pritet të bëjë përparim pavarësisht rënies së Orbanit, për shkak të arsyeve të politikës së brendshme polake. Nëse konservatorët rikthehen në parlament, kjo mund ta bllokojë projektin edhe për katër vite të tjera.
Në eskatologjinë e krishterë, “katechon” është ai që pengon ardhjen e Antikrishtit, ndaj në një krahasim politik nga kritikët e BE-së, ky term përdoret për atë që pengon federalizimin e unionit. Ky rol i takonte Orbanit deri vitin e kaluar, më pas u nda me Nawrockin dhe tani mbahet vetëm nga ai, pasi homologët çekë dhe sllovakë konsiderohen shumë të ndjeshëm ndaj presionit të BE-së. Kjo është një përgjegjësi e madhe, historike madje, dhe trashëgimia e tij do të përcaktohet nga fakti nëse do të qëndrojë i fortë.